Nawoord

Ik heb het schrijven, maar vooral het maken van dit werkstuk als erg leerzaam ervaren.

Ik ga niet beginnen over hoe fantastisch het was, en hoe geweldig & perfect het allemaal ging. Dat zou een leugen zijn.

Ik heb het moeilijk gevonden om het theoretisch deel te schrijven. Ik liep vaak vast in hoofdstukken, dan wist ik niet meer wat ik er nog bij kon schrijven of toe kon voegen.

Maar die moeilijkheden zijn niets in vergelijking met hoe moeilijk ik het vond om het praktijkdeel te verwezenlijken. Het schetsen van de outfits was nog makkelijk, tekenen is iets wat ik gewoon kan. Het verwezenlijken van de ideeën die ik zo makkelijk op papier had gezet was iets heel anders.

Ik ga namelijk niet beweren dat ik goed kan naaien, ik kan ook patronen slecht volgen, en ik ben eigenlijk niet precies genoeg voor het naaien van kwalitatief goed gestructureerde kledingstukken. Maar ik heb niet gekozen voor een modecollectie omdat ik dacht dat ik goed in naaien was, ik heb er voor gekozen omdat

1) het de best passende kunstdiscipline was om mijn hoofdvraag te beantwoorden 

2) ik mezelf wilde uitdagen met dit project.

Ik heb de kledingstukken naar mijn beste kunnen gemaakt. Ik heb mijn uiterste best gedaan om iets te maken waar ik later met trots op kan terugkijken.

Ik ga ook niet beginnen over de uren die ik in de modecollectie heb gestoken. Van kralen naaien tot patronen uitknippen, ik heb het allemaal zelf gedaan. Ik ga jullie niet vertellen hoeveel uren ik over keuzes heb liggen tobben en heb zitten nadenken over dingen die ik wilde doen of nog moest doen. Ik ga er niet over beginnen omdat ik trots ben op het resultaat, en het niet uitmaakt wat ik daar allemaal in heb gestopt.

Ik ben trots, maar ook had ik ergens gewild dat het nog beter was geweest. Dan kijk ik naar de kledingstukken op het rek en kijk in naar een foto op Pinterest van een couturier, en dan denk ik, waarom zien mijn jurken er nou niet zo uit? Waarom zijn ze niet perfect?

Natuurlijk weet ik dat ik iets erg speciaals heb gemaakt. Ik heb het alleen gedaan, en die jurken die ik dan zie, die zijn door tien naaisters gemaakt, met de beste materialen en met jaren ervaring. Die middelen heb ik niet. Ik heb stof gratis geprobeerd te verzamelen, zodat ik het zou kunnen upcyclen, ik heb zo goedkoop mogelijk kant- en haakwerk verzameld, en kralen, draad, band, lint. Ik weet als ik het allemaal over zou doen, de kledingstukken er dan beter uit zouden zien.

Het zijn weer vele uren ervaring die ik mee kan nemen om in andere projecten te gebruiken. Ik denk ook dat de ideeën achter de kledingstukken, zoals het concept en het idee dat je de kledingstukken tot maatwerk met een persoonlijke boodschap kan maken (zie: de collectie), ervoor zorgen dat de kledingstukken onderscheidend zijn.  

Ik heb mezelf genoeg gepushed, maar ik zou willen dat het nog beter is. Ik denk dat meer van jezelf verwachten altijd goed is. Dat is precies de reden dat ik kleding ben gaan maken, en geen olieverfschilderijen.

Ik hoop dat dit werkstuk een voorbeeld voor iemand kan zijn hoe je jezelf tot het uiterste kan pushen. Een voorbeeld voor iemand hoe je jezelf iets nieuws kan leren, en door vallen en opstaan uiteindelijk een ‘goed’ resultaat kan hebben.

 

Ik hoop vooral dat dit iemand inspiratie brengt voor hun werk, project of werkstuk.

Het heeft mij namelijk meer gebracht dan ik ooit had kunnen voorzien.

 

Isabelle (Izzy) Vogel

28 januari 2019

 

  • RIJKS