Welke kunstvormen / disciplines zijn geschikt om als nieuw object te dienen?

Onder het begrip ‘object’ kunnen veel verschillende dingen verstaan worden.

Om erachter te komen wat voor mijn project het beste een object kan worden voor een nostalgisch gevoel, ga ik op verschillende kunstdisciplines in.

Fotografie:

Foto’s kunnen gevoelens van nostalgie en melancholie teweegbrengen. Een foto zegt nu eenmaal meer dan duizend woorden, en is een heldere blik terug in de tijd. Het kan je herinneren aan mensen die er nu niet meer zijn, maar vooral aan momenten en de gevoelens die je op dat moment had. Foto’s betekenen veel voor mij, omdat ik zelf (hobby)fotografe ben. I

k houd van foto’s maken van mensen op leuke momenten (wanneer ze zelf niet door hebben en echt, in-the-moment zitten.) In mijn kamer hangen ook veel foto’s van vrienden, en tripjes. Soms moet ik foto’s uitprinten voor KUBV, en dan bestel ik meteen oude foto’s van mijn external harddrive mee.

Zo verzamel je al heel snel aardig wat foto’s! En dan heb ik het nog niet eens over de cloud of de hoeveelheid fotoalbums die door mijn moeders huis verspreid liggen. Genoeg herinneringen te vinden dus.

Of fotografie een goede discipline zou kunnen zijn voor mijn praktische project weet ik niet zeker. Ik denk wel dat het een rol kan spelen bij mijn verslag en logboek, maar ik denk niet dat ik een foto serie wil maken over nostalgie. Waarom? Ik denk omdat ik zelf al vaak foto’s maak voor projecten bij het Dordrechts Museum, en voor eigen kunstprojecten, vooral dat ik mezelf er niet genoeg mee zal uitdagen. Het is iets wat ik al redelijk goed in de vingers heb, en mezelf er niet genoeg mee zal uitdagen.

Schilderkunst:

Schilderijen kunnen op verschillende manieren gevoelens van nostalgie opwekken. Een schilderij kan van een speciaal iemand geweest zijn, kan in je ouderlijk huis hebben gehangen, het beeld kan je aan vroeger laten denken, de mensen die zijn afgebeeld kunnen je herinneren aan iemand, et cetera, et cetera.

Zelf schilder ik ook graag. Ik schilder al zo lang ik me kan herinneren.

Vanaf mijn vijfde jaar (tot mijn twaalfde jaar) zat ik (al) op een schildercursus voor kinderen. Mijn ouders hebben schilderen en tekenen altijd toegejuicht, en als ik dus aan het schilderen ben herinnert me dit ook aan hen, op een vreemde manier.

Bij veel schilderijen die ik vroeger heb gemaakt kan ik je zo vertellen welke gevoelens ik had, of hoe ik over het schilderij dacht. Die gevoelens zijn dus compleet verweven met het schilderij, terwijl anderen die het schilderij zien dat nooit zouden kunnen weten.

Ook met schilderen zit ik met hetzelfde probleem als met fotografie. Ik doe het al zo lang en ik kan het ook redelijk (goed), en daarom heb ik het idee dat ik mezelf niet push om iets nieuws te leren met dit project, terwijl dit project hier juist de gelegenheid aan geeft. Daarom zal schilderen zeker in mijn logboek voor komen, maar zal het niet de focus hebben.

Boetseren:

Beeldjes en standbeelden kunnen veel betekenis met zich meedragen. Een standbeeld kan je herinneren aan goede, maar vaak ook slechte tijden. Het interessante aan standbeelden is dat ze gemaakt zijn om een drager te zijn van herinneringen (van een gebeurtenis of persoon.) Standbeelden zijn in dat opzicht erg uniek.

Ik heb zelf (bijna) geen ervaring met boetseren. Ik heb het natuurlijk een aantal keren moeten doen voor opdrachten op school en als kind om de tijd te vullen, maar in mijn vrije tijd heeft het me nooit erg aangetrokken.

Het zou dus een nieuwe ervaring voor me zijn, maar het lijkt me erg moeilijk om mijn eigen nostalgie in beeldjes te duwen.

Misschien komt dit omdat ik meer ‘traditioneel’ 2D opgeleid ben, en het dus moeilijker is om die ideeën in 3D te maken. Ik zal deze discipline zeker achter in mijn hoofd houden, maar ik weet niet of dit de focus zal worden.

 

Sieraden:

Sieraden zijn interessant, omdat ze vaak worden gezien als een waardevol erfstuk.

Zo krijgen veel mensen oude ringen van hun moeder of oma, krijgen mensen sieraden als cadeau en dragen ze deze de rest van hun leven met zich mee. Deze objecten krijgen op deze manier snel een zware emotionele en intrinsieke waarde.

In de Victoriaanse tijd werden er al nostalgische accessoires gemaakt. Wanneer bijv. een kind, verloofde of familielid dood ging werden deze op verschillende manieren herdacht. Zo konden de nabestaanden een schilderij maken van hun geliefde, een medaillon dragen met een minischilderij of een stuk haar afknippen en dit bij zich dragen of in een haarkunstwerk verwerken.

Bedelarmbandjes werden ook vaak gedragen, en de bedeltjes hadden vaak de betekenis van een gebeurtenis. Medaillons worden nu nog steeds gedragen door mensen, en een lok haar bij je dragen is ook nog steeds iets wat gebeurd. Zo kunnen mensen die paarden houden, stukjes haar van hun paard in hars laten gieten voor een hangertje. Op Etsy gaat dit fenomeen nog verder, je kan bijv. een vingerafdruk in een ring laten zetten, coördinaten van een speciale plek laten vereeuwigen, of een handschrift in zilver laten namaken.

Natuurlijk kan je als je nog verder wil gaan ook as in een ketting laten zetten of zelfs in een diamant laten drukken.

In mijn familie zijn sieraden erg geliefd, mijn oma kreeg bijvoorbeeld vaak sieraden cadeau van mijn opa, en mijn moeder kocht vroeger ook graag sieraden, en hetzelfde geldt nu voor mij. Thuis bouwen we zo langzamerhand dus een redelijke collectie van sieraden op.

Ik ben enig kind, dus ik heb al vroeg als kind gehoord dat ik later al deze sieraden zal krijgen en hoorde ik van mijn moeder verhalen over verschillende ringen en kettingen (over waar ze ze gekocht, bijvoorbeeld op een veiling of in een antiekwinkel, en voor minder geld dan het echt waard is).

Ik draag nu zelf ook ringen uit mijn moeders collectie die ze zelf niet meer draagt (helaas heb je maar 10 vingers!). Mijn ouders zijn echte antiekfanaten, en ik kreeg altijd te horen dat ik maar beter in een mooi antiek object kan investeren dan in kleding. Ik heb het dus een traditie gemaakt om wanneer ik op een leuke trip ben in het buitenland, een antiekzaak te zoeken en daar een mooie (redelijk betaalbare) ring te kopen.

Dit heb ik in York en Praag gedaan, en ik hoop deze minitraditie zo vast te houden. Die twee ringen zullen altijd mooie herinneringen aan mijn schooltijd dragen en me altijd dierbaar blijven. Aan mijn handen draag ik dus herinneringen aan mijn moeder en vroeger, maar aan mijn nek draag ik een ketting die ik van mijn vader heb gekregen.

Dit is een amulet met mijn gezicht als kind op een kant, en een zinnetje op de andere kant, deze had mijn vader meegenomen van een trip naar Indonesië toen ik 5 of 6 was. Ook hangt er een anatomisch correct zilveren hart aan, wat ik een paar jaar terug van hem heb gekregen. Het is me duidelijk geworden hoeveel deze ketting voor me betekent toen ik rond februari (2018) mijn ketting kwijtraakte. Ik probeerde er vrede mee te krijgen dat ik hem kwijt was, maar was er erg verdrietig om. Mijn moeder vond hem een dag voor mijn verjaardag in de wasmachine terug, het perfecte verjaardagscadeau dus!

Ik heb een klein beetje ervaring met sieraden maken. Ik maakte vroeger bedelarmbandjes, en heb een cursus gedaan waar je je eigen ring kon maken. Niet veel ervaring dus. Zoals ik al eerder heb uitgelegd, betekenen sieraden veel voor mij, het zou dus ook een logische keuze zijn om sieraden te maken als praktisch project.

Mode/Couture:

Mode lijkt geen logische keuze voor een project over nostalgie, maar ik denk dat het een redelijk slimme keuze zou kunnen zijn! Nostalgie kan door middel van textiel goed tot uiting worden gebracht. Bruidsjurken worden vaak levenslang bewaard (soms generaties lang), babyschoentjes worden ingelijst, of verzilverd, kledingstukken worden bewaard tot dat ze uit elkaar vallen en worden daarna wéér gemaakt/hergebruikt. 

Textielen/stoffen zelf kunnen ook veel emoties oproepen, een stof kan bijvoorbeeld lijken op het materiaal van de lievelingsjurk van je moeder. Ik heb al eerder voor een KUBV-project, tevens over nostalgie, textiel gebruikt om nostalgie een praktisch plaatsje te geven.

Ik had namelijk een quilt gemaakt met het handschrift van mijn oma.

Via dat project heb ik geleerd dat je textiel bijna compleet kan aanpassen naar je eigen ideeën, en wensen. Figuren en woorden ‘uitplotten’ is bijvoorbeeld een heel goede manier om een subtiele verwijzing te geven naar nostalgische gevoelens.

Foto’s kunnen ook afgedrukt worden op stof, of door een strijkijzer overgebracht worden. Borduren is ook een heel mooie manier om textiel nog ‘specialer’ te maken. Bij borduren kan je bijvoorbeeld denken aan het afbeelden van foto’s of miniportretjes maken. Of ander (oud) handwerk op de stof aanbrengen, bijvoorbeeld kant- of haakwerk. Daardoor ontstaat er een gelaagdheid: nostalgie binnen de nostalgie. Net als het Droste-effect[1].

Ik denk dat deze kunstdiscipline voor mij erg uitdagend zal zijn, maar ook een subtielere manier om nostalgie over te brengen. De kledingstukken zijn ook praktisch, en passen daarom ook goed bij mijn wensen over de uitwerking.

Muziek:

In deelvraag 2 heb ik al een voorbeeld gegeven over hoe melancholie een compleet album kan inspireren. Voor ‘nostalgia’ in muziek hoef je niet ver te zoeken.

Wanneer je op Youtube de term ‘nostalgia’ op zoekt, zijn veel van de eerste video’s lofi hiphopcompilaties, met een cartoon als plaatje door de video heen of zelfs een heel deel van deze cartoons. Deze compilaties worden veel door studenten gebruikt om te studeren, maar ook als achtergrondmuziek om te ontspannen.

Je zou deze type muziek kunnen beschrijven als een hippere versie van muzak. Deze compilaties zijn zeer geliefd, en laten duidelijk zien dat muziek als drager kan fungeren.

Ik denk dat muziek erg kan helpen gevoelens over te brengen bij mijn eindpresentatie, daarom heb ik het hier ook toegevoegd bij de bespreking van kunstdisciplines.

Film:

Film is een mooi medium om nostalgie over te brengen. In deelvraag 2, over Melancholie, vertelde ik al over een film die de ‘dread’ van melancholie erg goed over weet te brengen.

Films zelf kunnen ook nostalgie teweegbrengen, bijvoorbeeld een kinderfilm die je in je kindertijd veel keek, maar al jaren niet meer aan hebt gedacht.

Als je die film dan nog een keer ziet, kan je teruggetransporteerd worden naar de woonkamer van je ouderlijkhuis waar je de film vaak keek.

Zelf heb ik bijna geen ervaring met films, ik heb er weleens een moeten maken bij CKV en als kind heb ik er ook wel een of twee gemaakt, maar niet al te veel. Ik ben wel een grote filmliefhebber, ik kijk alles van horror tot Hollandse liefdesfilms (of te wel chick-flicks).

Ik kijk ook graag oude klassiekers, om te zien hoe het er toen aan toe ging. Een film die mij echt terug in de tijd weet te transporteren is de klassieker: A star is born (1954) met Judy Garland. Het sterke verschil met toen en nu is helemaal goed te zien als je de nieuwe (2018) versie en de 1954 versie naast elkaar ziet.

Ik weet niet of film het beste medium zou zijn om nostalgie te dragen, maar mogelijk wel weer een goed hulpje voor bij mijn eindpresentatie. Ik zou ook beelden op mijn kunstwerk kunnen projecteren of op een andere creatieve manier met film omgaan.

Nu ik de kunstdisciplines heb besproken die voor mij haalbaar zijn om uit te voeren/te gebruiken is het mij erg duidelijk geworden dat ik ze bijna allemaal een plaats kan geven in mijn werk. Schilderen en fotografie zullen vooral in mijn verslag gebruikt worden. Mode en sieraden wil ik gebruiken als mijn praktische deel van mijn PWS. Dit zal me uitdagen om mezelf verder te pushen, en een subtiele manier zijn van nostalgie. Muziek zal ook een plaats krijgen bij de eindpresentatie om mensen nog dieper in de gevoelens te trekken die ik ze mee wil geven. Film wil ik (misschien) gebruiken om beelden van films uit mijn kindertijd te projecteren op de kledingstukken.

Nu de kunstdiscipline(s) gekozen zijn, kan ik beginnen aan het uitwerken van mijn praktische werk.

[1] https://nl.wikipedia.org/wiki/Droste-effect

  • RIJKS