conclusie

Hoe kunnen gevoelens van nostalgie en melancholie worden omgezet in nieuwe dierbare objecten die als drager fungeren voor gevoelens en deze gevoelens concreet en tastbaar maken, maar ook als functioneel opzichzelfstaand kunstwerk dienen?

Iedereen kent gevoelens van nostalgie en melancholie. Ik heb me voor mijn profielwerkstuk ‘Dit is nostalgie’  verdiept in deze gevoelens, en ze geprobeerd concreet en tastbaar te maken via een modecollectie als functioneel opzichzelfstaand kunstwerk. Van functie naar vorm, en van vorm naar materie. Ik heb zes ‘outfits’ ontworpen met onder andere rokken, jurken, jasjes en andere toevoegingen zoals sieraden. Als inspiratie voor deze collectie heb ik de Rijksstudio van het Rijksmuseum gebruikt, via deze openbare database heb ik kunstwerken gevonden die mij een nostalgisch gevoel gaven en de basis vormen voor mijn collectie.

Het is gelukt om nostalgische gevoelens om te zetten naar de kunstdiscipline mode, door vooral onderzoekend te werk te gaan. Ik ben eerst theoretisch bezig geweest, maar al spoedig volgde als tweede spoor een praktische aanpak. Interviews, een deelproject met foto’s van mensen met hun meest dierbare object, het materiaal verzamelen voor de collectie, het proces van schetsen en ontwerpen en uiteindelijk het maken van de outfits. Deze combinatie van twee werkprocessen heeft uiteindelijk de modecollectie opgeleverd.

Ik heb de keuze gemaakt om nostalgie als onderwerp vooral aan te vliegen vanuit mijn eigen gevoel en niet vanuit hoe andere mensen nostalgie ervaren. Door het theoretisch onderzoek was namelijk al snel duidelijk dat nostalgie erg persoonlijk is. Ik ben objecten gaan zoeken die vooral voor mij nostalgisch waren, maar -toch ook anderen zouden aanspreken. Dat was het volgende inzicht: het paradoxale van nostalgie en melancholie, het is zeer persoonlijk maar toch ook universeel ( zie ook de tekst bij Rijksstudio).

In deze paradox zit ook schoonheid wat mij betreft, en gelaagdheid.

 

Dat laatste is ook in de collectie terug te zien. Ik begon vaak met een basisstuk van oude stof (dat vanuit nostalgische inspiratie ontstond, zie de beschrijvingen bij de collectie), en dan kwamen er (antieke) applicaties op, zoals naaldwerk, en woorden die ik er op aanbracht, en sieraden met oude muntjes als accessoire, et cetera. Zo ontstond als het ware een ‘nostalgische opbouw’ van ieder kledingstuk. Dat maakt dat iedere outfit een uniek kunststuk op zichzelf is, en voor mij, dat mag duidelijk zijn, dierbaar, niet in het minst vanwege alle uren en liefde die ik erin heb gestoken.

  • RIJKS